بچه های امروز 180 درجه فرق کرده اند؟!

ورزشهای آن وقت در آموزشگاه ، شطرنج ، فوتبال آمریکایی!؟، والیبال( آموزگاران بازی می کردند و ما تنها توپ جمع کن بودیم !؟) و گاهی هم خودمان کشتی می گرفتیم (به هم می پریدیم). در آن روزگار ورزش و آموزگاری نبود که نبوغ ورزشی و توانایی(استعداد) ما را کشف کنند و به بالا دست معرفی نمایند، خیر! از این خبرها نبود ، جانم. گاهی هم که احساس می شد ما در ریاضی ، علوم یا فارسی ضیعف هستیم ، ورزش فدای آن می شد.شوربختانه گاهی هم که آموزگاری نمی آمد یا حوصله نداشتند، گَله ای دنبال یک توپ می دویدیم( شما بخوانید فوتبال!؟).

باری!در دو تصویر زیر "متین جهانبانی" فرزند محمد ( ممد حه سه خان) را می بینید که در اوج آمادگی 180 درجه پاهای خود را باز کرده است ،و به کَمر خود قوس داده است ،چیزی که امروزه در کلاس های "ژیمناستیک " و ورزشگاه های خصوصی شدنی است .این دانش آموز کلاس هفتم کرناوه ای بدون مربی و تنها با بهره مندی از هوش و توانایی کالبدی(جسمی) خود توانسته است این انعطاف را به تَن خود بدهد و بگوید بدون امکانات هم می شود بدنی ورزیده و آماده داشت.

 

روستا در عین حال که مرکز تولید است ولی در نداشتن امکانات اولیه هم حرف نخست را می زند . نمی دانم آیا پدر و مادر این نوجوان و آموزگارانش در پی پشتیبانی از او بر آمده اند ؟

نگذاریم این گونه استعداد ها در پوته بی پولی و بی پروایی(توجهی ) بپرد و به زمین یا هوا رود!؟این ها خود کشف شده اند نیازی به کشف شدن ندارند ولی نیازمند پشتیبانی و دستگیری ما هستند.کاش

 

متین جان با تکیه بر توانایی های منحصر به فرد خود می توانی بهترین باشی و همیشه در جایگاه نخست بایستی.نخست درس، دوم درس، سوم درس ،سپس اوقات فراغت و ورزش!؟ پیروزی و سربلندی ات ، سربلندی روستای توست ، پس بکوش و بکوش .

بن مایه عکس ها:دهیاری روستا، این عکسها با دوربین فیلمبرداری گرفته شده و چندان کیفیت ندارند، پوزش مرا پذیرا باشید.

/ 0 نظر / 17 بازدید