کـــــــــــَـــــــــــــــرْناوِه شیــــــــــــــــــــــــرین karnaveh shirin


پیرامون فرهنگ و زندگی مردم زادگاهم(کورمانج- تات) که از دل و جان دوستشان دارم

نویسنده: علی اصغر ضیائی لائین - یکشنبه ۱۳٩٤/۱/٩

سیزده به در، آیینی دیرین در فرهنگ ایران زمین است که در درازای تاریخ بهترین شیوه تمرین خویش نواختی /نیکی به خویشان(صله رحم) بوده و هست. در این روز مردم ایران زمین از خانه به در و بّر می روند و بامدادان تا شام در زیر سقف آسمان دور یک سفره می نشینند و از گذشته ها و یاد بودهای دیرین و شیرین می گویند و می شنوند و اینگونه روزشان را به پایان می برند، از ویژگی های این آیین و این روز ، پاسداشت طبیعت است .در چنین روزی است که مردم به ظاهر همدیگر را دوست دارند و سخت در آغوش می کشند!؟ زیرا مرام طبیعت چنین است ، مگر نه این است که گُل در آغوش خار آر ام می گیرد و احساس آرامش و امنیت می کند!؟ در چنین روزی است که دست کم مردم پس مانده های(پال و پرچ/آشغال) خود را دور نمی ریزند و در طبیعت سرسبز و زیبا رها نمی کنند.مردم خوب می دانند که بسیاری از پس مانده ها تا چه اندازه برای طبیعت زیانمند است و می دانند که پلاستیک 300 تا 10 سَده (1000) سال در طبیعت می ماند و از میان نمی رود مگر به بهای از میان رفتن طبیعت .

در 13 به در هر سال (البته 5 سال گذشته تا کنون) مردم دهستان هزار مسجد، درگز ، کلات نادر مشهد و... به دامان جنوبی روستای کرناوه شیرین می روند و با هم شادی می کنند ، می رقصند و می چرخند . شما هم میهمان این پهن دشت سبز هستید. قرار ما ، اگر باران هم ببارد ساعت 7 بامداد روز 13 به در .